Como siempre, acabo esperando a alguien que no vendrá aunque quiera. Siento que hago algo malo al recordarte, cuando lo único que quiero es eliminar ese gran pero que me impide querer lo que quiero. Sigo con mi vida y te busco en todos los rincones, soñando con encontrarte en un bar o con reunir el valor necesario para volver a dar un primer paso que terminará en un pero.
Como siempre, tengo una página en blanco con tu dirección, que espera que la llene de todas estas palabras. Y, como siempre, acabo escribiendo en un blog que no lees para que, al menos una vez al año me sigas regalando el mejor motivo para sonreír: tú.

1 comment:
Mai deixis d'escriure les coses boniques, els moments incerts, el fràcas ni la peresa. Et llegeixo, anys després. Una forta abraçada
Post a Comment